Vasann' a tte

Nu vaso tira sempe n’atu vaso

VASANN’ A TTE

di Enzo D’Orsi 

Nuje ce vulimmo bene ’a quatto mise,

e s’ i’ putess’ avé miezo turnése,

miezo turnése sulo p’ogni vvaso

ca ncopp’ ’a vocca toja ’sta vocca cóse,

i’, mo’ ’nce vo’, nun abbarass’ a spese:

me fravecasse nu palazz’ ’e casa,

cu sservitù, carrozze... e p’ ’e mmeriuse

cientocinquanta para ’e corne appese!

’E vase ca mme daje, tutta cianciosa,

so’ traseticce, tiénnere e azzeccuse,

e tantu ffuoco ’ncore m’hanno miso

ca me pare mill’anne ca te sposo.

Tu te nne viene po’ ca so’ veziuso!

Nu vaso tira sempe n’atu vaso,

comme fosseno fravole e cerase

ca cchiù ne magne e cchiù ne si’ guliuso.

Ma dimme, stammatina che ’nc’ hê miso

’ncopp’ a ’sta vocca toja carnale e ’nfosa?

Quanto zuccaro e mèle e fronn’ ’e rosa,

si tanto doce ’mmocca m’è rummaso

e ll’aria è attuorn’ a mme tant’addurosa,

ca si risciato e tengo ll’uocchie ’nchiuse...

nun saccio si me trovo ’mparaviso

o me stesse sunnanno ca mme vase.

'A magnolia

me cunzignave ’o fiore ’e na magnolia

’A MAGNOLIA

di Enzo D’Orsi

Ce sta nu pizzo, addò m’assetto a scrivere,

ch’è ’o cchiù lucente, dint’ ’a casa mia:

sulo ca stenno ’a mano, pozzo cògliere

rose ’ntricante ca me fanno ’a spia.

Dint’ ’a fenesta, addò ll’està s’appicciano

geranie russe, ’ncopp’ ’a petturata,

comme si stesse a nu cinematografo,

veco ’e passà chi passa mmiez’ ’a strata.

E ce s’affaccia ’o ramo ’e na magnolia,

ca spisso, ’int’ ’a vernata, tuzzoléa

’nfacci’ ’e llastre gelate ca s’appannano,

quanno na ventecata ’o scutolèa.

Manco a dicembre, quanno ’e ppiante mòreno,

’sti ffronne verde perdono ’e culore:

tal’e quale si’ tu, ca ll’anne passano,

e rieste sempe verde ’int’ ’a ’stu core.

T’aspettavo ’a matina dint’ ’e Virgene,

p’accumpagnarte a’ scola a Materdei:

saglienno ’a Stella, ’e mmano se cercavano

e tu guardave dint’ a ll’uocchie miei.

Te ricuorde? Cunfromme ce ’ncuntravemo,

quase tutt’ ’e mmatine, ’int’ ’a staggione,

me cunzignave ’o fiore ’e na magnolia

cu tre ffronne attaccate cu ’o cuttone;

e i’ me sentevo ’o cchiù felice ’e ll’uòmmene

vicino a tte, cu chillo fiore ’nmano.

Diece minute, e po’ ce salutavemo:

— Ce vedimmo dimane? — Sì... dimane.

Po’ chi sa comme fuie ca ce sperdèttemo,

e nun ce simmo maje ’ncuntrate cchiù!

’O primm’ammore... No, so’ tutte chiacchiere,

credo ca si’ felice pure tu.

Ma cchiù ’e na vota, sott’a ’sta magnolia,

addò me stenno all’ombra ’int’a ll’està,

me ’ncòcciano stunato; e m’addimmànnano:

— Papà che pienze? — Mah... ch’aggi’ ’a penzà...