Brinneso a 'e rrose

sentono ll’aria

ch’addora ’e rose!

BRINNESO A ’E RROSE

di Salvatore Cerino

Stu cielo limpido,

turchino ardesio,

ce percia ll’anema,

ce fa senzìbbele,

ce dà na smania

vera e sincera

pe ddì’: « Sentitela

sta Primmavera! »

Pe ddì’: « Scetateve,

gente nguttose...

sentite ll’aria

ch’addora ’e rose! ».

È nu ncantésemo!...

’E sta jurnata,

’e ppiante lucene

nfos’ ’e rusata!

’E ffronne crescene...

criscenno ridono...

ca n’aria tennera,

accarezzannole,

fa suspirà,

e se cunzolano,

se tuculéano

tutte cianciose:

sentono ll’aria

ch’addora ’e rose!

L’aucielle sfrenano,

pare mpazzìscene

p’ ’a gioia ’e ll’anema...

po ntennerìscene,

ma nun se calmano:

sentono ’a smania

e a cchiorme volano

pe dint’ a st’aria

e a ccoro cantano

pe ncopp’ a ll’asteche,

pe mmiez’ a ll’albere

e fanno musiche

belle e armuniose:

sentono ll’aria

ch’addora ’e rose!

Pe st’aria ’e zucchero

ch’è cchiù d’ ’o balzamo,

’e sciure schioppano

ca se profumano

e ’addore spannene

ca fanno mettere

suspire amabile,

mentre ’e caruofene

ca songo mascule,

tutte s’attesano

ca se pretènnene

belle e addiruse

p’ ’e rrose morbide

ch’ hanna fa ’e spuse.

P’ ’o mare placido

(mare ’e Pusilleco

ch’è sempe musica)

già ’e vvele sfilano

e ll’onne tremmano,

cu ’o sole ridono

e brillantéano...

Mentre se smòvene

cu n’armunia,

ncantano ll’anema,

ch’ ’a fanno sentere

tanta poesia!...

Po st’onne fràgnene

quase schiattose

p’ ’a troppa mmidia

ch’ hanno d’ ’e rrose.

Quanta malizia!...

Che desiderio

chest’aria provoca:

e ognuno ntenne

n’ammore tiénnero,

n’ammore languido

mentre risbrenne

nu sole d’oro!

Amice, aizàmmece!...

brindammo a ccoro

ncopp’a st’aglianeca

ca ce fa sentere

nzieme cu ’e ccose

belle e addiruse:

« Evviva ’e rrose! Evviva ’e rrose! ».

Vurria

e gghiesse prufumanno tut’ ’e ccose

VURRIA

di Salvatore Cerino






Vurria ca ’o cielo fosse ’e giglie e rose
e l’aria fosse limpida e curtese,
e gghiesse prufumanno tut’ ’e ccose,
pecché rignassse ’a pace a stu paese!

Pace, fatica e ncore nu bagliore
ca distruggesse ’e ’nfamità d’ ’e gente,
e ce facesse amà cu nu calore
ca è tennerezza, ’ammore e sentimente.

Allere ce chiamassero ’e ssirene
tutt’ ’e mmatine pe’ gghi’ a faticà
e faticanno criarriamo ’o bbene,
ch’ è ’a salvezza ’e tanta umanità.

Pusilleco felice suspirasse
e l’albero cantassero in sordina....
’a musica d’ ’o mare ’accumpagnasse
e ntenneresse tutta Margellina!

E se spannesse l’eco ncantatore
p’ ’e tterre cchiù stramane e cchiù luntane,
e triunfasse ’a Pace, ’o Bbene, ’Ammore,
pecché p’ ’a vita songo cchiù d’ ’o ppane.

E allora se cantassero ’e ccanzone
cu vero sentimento e fantasia
e ’a gente ’e tutt’ ’o munno cu passione,
campasse ntenneruta e in armunia!

Chesto vurria p’ ’o munno sano sano!
chesto vurria p’ ’a gente ’e copp’ ’a terra!
ca mpace e libertà, c’ ’o core mmano,
avria pe sempe alluntanata ’a guerra.